:*:*:*:*:* DZIĘKUJĘ :*:*:*:*:*

Milion słów, milion kroków w jutro, zwykły słońca wschód.
Liści ogrom przysłaniający postać, gdzieś daleko lecz tak blisko.
Świecy mały płomyk, wędrówka….wzrok wtopiony w sufit.
Czasem gubiąc świat między literami a kartką czystą i białą jak śnieg.
Pusty pokój, utkany ja z tysięcy myśli spływam po konstrukcji liryki.
Niby dialog, mówią patrz, słuchaj, setki istot wokół.
Tłum tak bliskich przechadzający przez me życie, lecz z oddali patrzących.
Wiara w słowa które nikną gdy powieki toną nocą.
Tam gdzie sny też pył retrospekcji wciąż tkwi.
Ślepy zaułek, droga do nikąd……….

Chłód za oknem, noc cicha i czarna niczym kawa. Usiadłem na chwilę po kilkunastu godzinach pracy by zaczerpnąć choć kilka dźwięków i wsłuchać się między myślami w czas który gna i zostawia za sobą miliony wspomnień. Zewsząd dobiega myśl czy jutro okaże się dniem bez ucieczki. Noc spędzona w domu i cieple, nie pogotowiu czy szpitalu. Przyjść po pracy i zastać jej uśmiech przy świecach i winie do kolacji. Nie puste ściany z głuchą ciszą przy obiado-kolacji. Poczuć bezpieczeństwo, siłę, która uwolni od deszczu pod gołym niebem. Mieć na zawsze choć jedną chwile uśmiechu, azyl w którym wszystko inne straci swą powagę…. Może chcę za dużo? A może tylko tyle mi wystarczy do pełni szczęścia. ( tylko czy szczęście nie jest wymysłem nas samych by czuć potrzebę dążenia do swych marzeń, stawianych sobie za cel w życiu ? ) czasem wystarczy uchwycić tylko wewnętrzną ciszę, nie ranić, być dobrym człowiekiem i nie być ranionym gdyż marzenia pozostaną tylko nie wypowiedzianym życzeniem.

W nieznane biegnąc, mijając drzewa rozkwitające, zieleń rozłożoną na trawniku, pierwszy promień słońca o poranku i pierwszą noc czasu letniego wraz z gwiazdami usianymi na płótnie nieba tuż przy blasku księżyca oddycham ciszą, która, wypełnia serce, duszę i rozum, który stracił wzrok w wędrówce swej. Mijam pierwszy chłód wieczornych spacerów i dni coraz krótszych. Upajając noc pustką patrzę w głąb pytań, na które znam odpowiedzi. Tuląc samotności otchłań czerpię nie ufność i strach przeszywający na wskroś. Bez szeptu zasypiając i budząc się w ramionach chłodu tonę w nicości. Jeden cień, głuche muśnięcie słów i dotyku na ciele. Ciepło nieznacznych objęć tuli do snu. Marzeniami okrywam się….. zasypiam znów.

„Życie” to może wydaje się być prostym i banalnym nagłówkiem w brukowcu tuż za rogiem. Jednak to jak ono jest nie przewidywalne i zmienia swoje oblicze niemal w ciągu „jednej chwili” doświadczam już kolejny raz. Czy to fatum ? hmm... Nie wiem i chyba nie chcę już wiedzieć. Idę przed siebie, lecz widzę stale ten sam zachód słońca, ten sam wschód a dni zlewają się w jedną drogę, której nie znam i nie wiem czy poznam kiedykolwiek. To smutne że tak często nie mamy wpływu na to co się dzieje i pozostajemy obserwatorami bo bezradność rozkłada nam ręce niczym małemu bezbronnemu dziecku. Wtedy gdy chcemy odbić się od dna a wir który wciąga nas w coraz większą głębię i brakuje nam tchu, dusimy się i stajemy obojętni bo siłą wyższą jest los który nam jest pisany. Czas ma to do siebie iż nigdy nie stoi, gna przed siebie nie patrząc na ofiary swego pędu i zmienia nam rzeczywistość czy tego chcemy czasem czy nie. Dokąd idę dziś i dokąd uda mi się dotrzeć przy braku tchu nie wiem i chyba staje się to dla mnie obojętne – boję się………

ps. Niech mnie ktoś obudzi gdy „świat” zacznie mieć normalne kolory i pozostanie w takim ładzie jakim bym chciał, o jakim marzę i śnię !!!!!!

Każdy czasem patrzy tam, gdzie nikt nie widzi prócz nas samych. To nasz azyl a czasem zgubna myśl w obłędnym świecie za mgłą. Czasem siła i determinacja, która pcha nas do przodu pozwala ze świata za mgłą przejść w świat rzeczywisty. Co, gdy ten świat może pozostać tylko zawieszony w świecie gdzie nikt nie widzi prócz nas samych ??